Najstarsza ze znanych cywilizacji, Sumer, była dziełem 12 państw-miast w południowej Mezopotamii. Rywalizacja między nimi nic doprowadziła do powstania jednego państwa. Układ polityczny cechował się zmiennością. Zwierzchnictwo przechodziło to na jedno miasto, to na inne, ale coraz większa koncentracja ludzi na urodzajnej ni/.inie wymagała większej administracji, niż mogło to zapewnić pojedyncze mia-sio. W 2371 r. p.n.e. władza nad całym regionem znalazła się. w rękach pierwszego z legendarnych zdobywców, Sargona z Akadu (ok. 2334-2279 p,n.c.), i sięgała daleko poza Mezopotamię po Elam i góry Zagros na południowym wschodzie. Obejmowała także tereny Syrii aż po Morze Śródziemne na północnym zachodzie. Jego wnuk Naramsin poszerzył imperium na wschód po Wyżynę Irańską. Jednakże państwo Sargona nie przetrwało długo, a jego upadek, spowodowany zarówno napięciami wewnętrznymi jak i najazdami z zewnątrz, umożliwi! powstanie nowego imperium z centrum w Urze. Jego władza rozciągała się od Zatoki Perskiej po Niniwę. Ale i Ur upadł po niespełna wieku, a zmienne sojusze doprowadzały do władcy kolejne miasta, z których najważniejsze to Mari i Babilon nad Eufratem. Za czasów wybitnego króla H aminu rab i ego Babilon stał się stolicą nowej potęgi, która objęła całą południową Mezopotamie. I ona nie przetrwała długo po śmierci swojego twórcy.